Mijn ouders zitten op een cursus. Een heel erge paranormale vrouw geeft daar 'les', Carien. Carien is eigenlijk een vriendin van mijn ouders. Een keer is ze bij ons thuis geweest, op de boerderij. Ze is echt heel aardig en lief. Toen ze hier was zijn we naar mijn slaapkamer gegaan. Ik ben al een hele tijd bang dat er iemand op mijn kamer zit, geen inbreker of een misdadiger ofzoiets, gewoon, iemand. Er zat helemaal niemand op mijn kamer, zei Carien. Wel liep er schuin onder mijn bed een waterenergie. Dit zorgt ervoor dat je heel onrustig word en je dus niet kan slapen. Inmiddels is mijn bed verplaatst en kan ik al beter slapen. Dat is fijn. Toen we op mijn kamer waren geweest, moest ik naar mijn buurman/oom, want het werd misschien wel een beetje eng en het is niks voor kinderen om daar bij te zijn. Ik ging dus naar mijn buurman. Toen Carien wegging en ik dus terug kwam, vertelde mama mij wat ze allemaal hadden gedaan. Ze zijn naar de plek geweest waar de boerderij eerder stond, dat was een beetje in het bos. (Onze boerderij staat namelijk in een klein bosje.) Carien voelde daar van alles en het was heel sterk, ze hoorde mensen praten. Maar omdat mijn vader en moeder daar niet zo geïntereseerd in waren, kon Carien het niet verstaan. Als mijn opa er bijvoorbeeld bij was geweest (Hij heeft ook op de boerderij gewoond met mijn oma en zijn elf kinderen, een daarvan was mijn vader.) dan zou Carien het wel kunnen verstaan, opa wil zo'n soort dingen namelijk heel graag weten.

Ik moet nu gaan, maar er komt nog een vervolg!

Ik ben anders dan anderen kinderen, dat denk ik tenminste. Wij wonen in een boerderij, maar dan zonder beesten. Alhoewel, er zijn genoeg beesten; eekhoorns, konijnen, vogels, egels. Maar geen vee, en dat hoeft ook niet. Onze boerderij is misschien nog wel meer als 300 jaar oud. Maar het is steeds opgeknapt. Ik woon alleen met mijn vader, moeder en onze huisdieren. Nou... dat klopt eigenlijk niet helemaal. Aan een helft wonen wij, en aan de andere helft woont mijn buurman en oom met zijn huisdieren. Mijn ouders zijn een beetje paranormaal. Dat betekent niet dat ze gek zijn, in tegendeel! Mijn moeder is een beetje helderziend, ook al zegt ze vaak van niet. Mijn vader en moeder voelen, ze denken niet, ze voelen. Omdat dit huis zo oud is, hangen er heel veel energieen. Energieen van verdriet. Die kun je ook voelen, maar mijn vader en moeder zijn niet zo paranormaal dat ze dat ook kunnen voelen. Om de slechte energieen te verdrijven, hebben mijn vader en moeder kristallen en hermelijntjes gekocht. Stenen eigenlijk, dus. Ook zijn ze met wierrook door het huis geweest. Misschien klinkt dit voor anderen raar, maar ik vind het heel speciaal. Stenen zijn er niet zomaar, ze hebben een waarde. Je hebt zoveel stenen, zoveel! En dan heb ik het niet over kiezelstenen ofzo, nee nee. Deze stenen hebben wel een kleur. De stenen zijn anders. Ik heb pas een rozekwarts gekocht. Dit helpt tegen heimwee, omdat ik daar altijd erge last van heb. Ook heb ik nog een ander klein steentje gekocht, een Agaat. Hier heb ik een touwtje doorgestoken en ik draag hem elke dag en nacht als ketting. De Agaat moet tegen mijn huid liggen, dus ook niemand ziet dat ik het om heb. Een Agaat helpt ook tegen heimwee, maar ook tegen zelfvertrouwen. Maar dat heb ik al, misschien nog niet genoeg, maar wel al veel. Altijd als ik de Agaat aanraak als hij lang tegen mijn huid aan heeft gelegen, dan is ie gloeiend heet. Dat betekent dat hij vol zit met mijn energie. Als iemand anders de steen aanraakt, moet ik hem ook weer onder de koude kraan afspoelen, want anders zit de energie van degene die de steen heeft aangeraakt in de steen. Ik vertel niet aan mijn  vriendinnen op school dat mijn vader en moeder paranormaal zijn, en dat de stenen op mijn nachtkastje er voor dienen me rustig en veilig te houden. Het is niet dat ik een gesloten deur ben, en ook niet dat ik een flap uit ben. Mijn diepste geheimen vertel ik aan mijn aller beste vriendinnen, maar ik voel en weet dat ik deze dingen beter voor mezelf kan houden. Nou zeg ik het weer: voel. Ik kan ook wel voelen, maar het is zo verschrikkelijk moeilijk.

Ik vertel hier graag over, dan komen mensen te weten hoe dingen zitten en dat is fijn. Ik ben pas 10 jaar, maar zit boordevol kennis en wie weet ben ik wel hoog begaafd misschien.

Groetjes van Rosalinde (Zo wil ik mezelf noemen, Rosalinde, het is niet mijn echte naam. Maar Rosalinde is een naam die bij deze onderwerpen past, vind ik.)